Roestvrij staal beschermt zichzelf van nature tegen corrosie dankzij een dunne passieve laag chroomoxide (Cr2O3). Deze oxidefilm vormt zich spontaan wanneer het oppervlak in contact komt met zuurstof. Wordt het oppervlak beschadigd, dan herstelt deze laag zich meestal vanzelf.
Toch zijn er situaties waarin het herstel niet optreedt. Door bewerkingen zoals lassen, buigen of verspanen kan het oppervlak verontreinigd raken of zuurstofarm worden. In die gevallen verdwijnt de passieve toestand en wordt het metaal actief, waardoor het alsnog kan corroderen bij contact met lucht, vocht of chemicaliën.
Wat is passiveren?
Passiveren is een behandeling die de natuurlijke beschermlaag van roestvrij staal herstelt of versterkt. Tijdens dit proces wordt het oppervlak eerst gereinigd en ontvet, vaak gevolgd door een beitsbehandeling met een mengsel van salpeterzuur (HNO₃) en waterstoffluoride (HF). Dit verwijdert verontreinigingen, lasspetters en oxiden.
Daarna volgt het eigenlijke passiveren: een behandeling in een bad met salpeterzuur. Hierbij wordt het oppervlak opnieuw voorzien van een stabiele chroomoxidelaag, waardoor de roestvastheid volledig terugkeert.
Wanneer is passiveren nodig?
Passiveren is vooral aangewezen wanneer:
- Roestvrij staal gelast is (lassen verstoort de oxidehuid en kan lokale corrosie veroorzaken).
- Het materiaal bewerkt werd (frezen, draaien, boren) met koel- of smeermiddelen.
- Er oppervlakteverontreinigingen zijn door contact met koolstofstaal of andere metalen.
- De toepassing een zeer hoge corrosiebestendigheid vereist, zoals in chemische of farmaceutische installaties.
Voordelen van passiveren
- Herstelt de oorspronkelijke corrosiebescherming van roestvrij staal.
- Verwijdert verontreinigingen en productieresten van het oppervlak.
- Verlengt de levensduur van installaties en componenten.
- Verzekert hygiëne, belangrijk in de voedings- en farmasector.
